Wijk bij Duurstede, 19 mei 2021. Het is vroeg in de morgen als ik aan mijn koffie zit. Buiten ontwaakt de wereld. We wonen toch maar in een prachtige omgeving. Een goede plek voor bezinning. Ik kijk terug op een raadsvergadering die niet is verlopen zoals je als ervaren raadslid hoopt dat hij loopt. Ook ik had daar mijn aandeel in, dat erken ik direct.

Het was een voorbespreking waarin een inwoonster ons aansprak over de macht en tegenmacht in Wijk en de aanwijsbare onjuistheden in het Diftardossier. Ze werd op zwart gezet omdat de wethouder bijna stampvoetend weigerde verder te gaan als zij haar visuele reacties (lachen) op de argumentatie van de wethouder niet zou stoppen. Ze werd monddood gemaakt. Zij niet alleen. Ook wij als Raad kregen niet de onderbouwingen waarom we gevraagd hadden. De wethouder kwam niet verder dan een aanbod van de afvalcoach aan inwoners die door het door hem doorgedrukte Diftar in de problemen komen. Deze mensen vangen wel de vaak harde klappen van het beleid.

Ik ervaar een kloof tussen wat goed is voor de burgers in Wijk bij Duurstede en wat de gemeente besluit. Een kloof die nog nooit zo groot is geweest en nog steeds groeiende is. Als raadslid ben je onderdeel van dat proces. Maanden wachten we op antwoorden, soms meer dan een halfjaar, dan communiceert het college met ons via de pers en wordt er gewoon niet gedaan wat er door ons als Raad gevraagd wordt. Gisteravond barst dan de bom.

De emoties liepen hoog op, de gespreksleider liep weg. Terwijl even later een WoonPas ondernemer met commercieel belang wél werd toegelaten tot de Raad om vrijelijk te spreken en zelfs anderen in de rede te vallen. Toen barste ook mijn bom. Als we niet kunnen luisteren naar een burger die een onderwerp op de kaart zet dat onze inwoners hard raakt, waarom dan wel naar deze ondernemer die, in zijn eigen individuele belang, de Gemeente Verduurzaming Regeling bepleit en (hoe vreemd) in heel Nederland nog maar in één Gemeente voet aan wal heeft. Dit is niet zoals we hebben afgesproken. Ik heb met deze ondernemer eerdere gesprekken gehad en ik voorzie al maanden een groot risico voor de gemeente en de deelnemers. Ik laat me verrassen door zijn toelating aan het debat, want ik heb expliciet verzocht alleen met de wethouder en de ambtenaar in gesprek te willen.

“Die *** is er toch bij” floep ik eruit naar ons steunfractielid die buiten beeld staat. Mijn microfoon stond nog aan. Het is er uit voor ik er erg in heb en het is absoluut niet hoe ik het zou willen. Dit is niet hoe ik al meer dan 20 jaar politiek bedrijf. Maar het is gebeurd en dat spijt me.

Naast raadslid ben ik ook een burger, een inwoner van deze Gemeente die zaken ziet gebeuren die absoluut fout zijn en fout gaan lopen. Dat nam de overhand en daarvoor mijn excuses. Even overweeg ik nog dit moment van onachtzaamheid in de toekomst te kwalificeren als “heb ik dat gezegd, daar heb ik geen actieve herinnering aan” maar als je bekend staat om je dossierkennis en goede geheugen is dat geen optie.

Ik drink de laatste slok van mijn koffie, trek een jas aan om in de tuin te gaan werken en van ons landschap te genieten. Ik besef: “ik ben ook maar een mens.”

Wietze Smit, BurgerBelangen

Gratis nieuwsbrief

Aanmelden of afmelden

De nieuwsbrief wordt dagelijks na 18.00 uur gemaild.
captcha