Afscheid Vera Ellen en Lodewijk op de Windroos

Wijk bij Duurstede, 2 november 2017. Na 32 jaar aan de windroos als leerkracht en intern begeleider verbonden te zijn geweest nemen Lodewijk en Vera Ellen afscheid.

Zoals ze het samen hebben geformuleerd: “Wij gaan weg van een werkplek waar we de ruimte hebben gekregen om 32 jaar lang samen met kinderen, ouders en collega’s het onderwijs op de Windroos vorm te geven. We laten een prachtige school achter die zich op eigen wijze verder zal ontwikkelen. Wij hebben daar alle vertrouwen in en wij nemen vele windroosjaren en ervaringen mee”.

Wie zijn Lodewijk en Vera Ellen, die 32 jaar geleden samen zijn gestart op de Windroos en er nooit meer zijn weggegaan. Wat is hun drijfveer en wat is de kracht van de school dat zij hier 32 jaar hebben gewerkt?

Op wat voor een school hebben zij zelf gezeten?

Lodewijk vertelt dat hij op een kleine, katholieke school in Friesland heeft gezeten. Het was een traditionele school waar niet pedagogisch naar kinderen werd gekeken. Hij heeft weinig herinneringen aan leerkrachten. Wat is bijgebleven zijn de geschiedenis lessen van de hoofdonderwijzer en de herinnering aan de frater die op school les kwam geven. Hij kon mooi vertellen en vertelde op een manier die aanzette tot nadenken. Het laatste jaar van de lagere school heeft Lodewijk op een internaat gezeten. Hij vertelt hoe pijnlijk het was hoe de leerlingen aan de hand van de rapporten met elkaar vergeleken werden, vooral voor de kinderen die minder goed konden leren. Lodewijk geeft aan dat ze het verder als leerlingen onderling gezellig hadden. Ook hier noemt Lodewijk de lessen geschiedenis en maatschappijleer interessant omdat ze boeiend werden gebracht.

Vera Ellen vertelt dat ze op een Protestants Christelijke school heeft gezeten. Het was een strenge school, waar ze vooral aan juffrouw Zwart goede herinneringen heeft. Tijdens de lessen las Juffrouw Zwart vaak voor, ze vertelde verhalen, ze zong en maakte muziek samen met de kinderen. Zij stond iedere ochtend bij de deur en begroette ieder kind met een persoonlijke opmerking en ze gaf regelmatig een compliment. Hierdoor voelden Vera Ellen en de andere kinderen zich gezien. Iets wat voor Vera Ellen als leerkracht ook belangrijk is, ze wil alle kinderen zien in hun eigenheid.

Vijfendertig jaar geleden is de Windroos opgezet door ouders. Het was een vernieuwingsschool die georiënteerd was op het Jenaplan onderwijs. Omdat de Windroos meer vanuit het Freinet gedachtengoed onderwijs wilde gaan bieden is de school op zoek gegaan naar leerkrachten die opgeleid waren en ervaring hadden in het freinetonderwijs. Bij het lezen van de vacature hebben Lodewijk en Vera Ellen meteen allebei gesolliciteerd en in augustus 1985 zijn ze begonnen,

De afgelopen 32 jaar passeren in sneltreinvaart de revue. Wat opvalt is de passie en het enthousiasme waarover zij nog steeds over hun werk en de school vertellen alsof zij aan het begin staan van hun carrière. Ze vertellen welke veranderingen er in het onderwijs hebben plaatsgevonden, hoe zij daarmee zijn omgegaan. Er wordt op een natuurlijke, gefundeerde wijze uitgelegd hoe zij op school de verbinding maken tussen het leren vanuit de vragen en ervaringen van de kinderen en de leerlijnen en de kerndoelen van het basisonderwijs. Hoe ze als leerkracht hierin het proces hebben begeleid, het vuurtje bij de kinderen aanwakkeren. Dit zien ze ook bij hun collega’s.

Opvallend is de wijze waarop Lodewijk en Vera Ellen elkaar aanvullen. Vera Ellen vertelt op enthousiaste, beeldende wijze wat uitnodigt tot nadenken en verder vragen. Lodewijk op een rustige, relativerende, duidelijke manier wat eveneens aanzet tot nadenken en meer willen weten. Dit is wat ook gevraagd wordt van een leerkracht op de Windroos zeggen ze. Zij geven aan dat ze als leerkracht op de Windroos uitgedaagd worden om nieuwsgierig te zijn en te blijven. Willen weten wat de kinderen je te vertellen hebben, wat hen bezig houdt en wat ze willen weten en wat hun denkprocessen zijn.

Ze hebben een duidelijke visie over de wijze waarop zij het onderwijs invulling hebben willen geven. Ze vertellen over de jaarlijks terugkerende feesten en hoe deze feesten zijn verweven in de kern, de identiteit van de school en het onderwijs. Allebei geven ze aan dat ze aan in het bijzonder met warme herinneringen terugkijken op de zomerfeesten, het kerstfeest en de boekenfeesten. Ze vertellen vol enthousiasme over de thema’s, de voorbereidingen in de klassen en het beleven van de feesten en de verbondenheid die het tussen de leerlingen, ouders en collega’s brengt, die zij zo belangrijk vinden binnen het onderwijs.

Ieder op eigen wijze praten zij over het werk, positief, opbouwend vanuit kansen en ook realistisch. Ze stralen passie uit, ambities. Als leerkracht, zijn ze er wars van om te kijken naar wat kinderen niet kunnen. Ze gaan uit van de mogelijkheden van kinderen. Ze willen kinderen laten zien en ervaren wat ze al kunnen, wat ze hebben bereikt en ze leren om niet op te geven. De manier waarop zij over elkaar, hun collega’s, de leerlingen en ouders praten, is terug te zien in de levensmotto’s die zij nu buiten de school verder een invulling geven:

Er is een wereld te ontdekken. Blijf nieuwsgierig en onderzoekend met een open geest en in contact met anderen. Ga aan de slag, dan merk je zelf welke kant het opgaat en hoe je het waar nodig kunt herzien!

Gratis nieuwsbrief

Aanmelden of afmelden

De nieuwsbrief wordt dagelijks na 18.00 uur gemaild.
captcha