Ongezouten: Ingezonden

janus

janusWijk bij Duurstede, 30 juli 2012. Godzijdank, de kermis is weer achter de rug. Er leek waarachtig geen einde aan te komen. Na vier dagen geestelijke en vooral culturele armoede was het derhalve een verademing om ons zondag weer veilig buitenshuis te kunnen begeven. Hoog tijd om een verse pijp te stoppen of die lang bewaarde sigaar uit het cellofaan te halen en je richting kasteelpark te begeven. Daar werd in het genoeglijke julizonnetje een zondagmiddagconcert geĆÆnitieerd. Onder het genot van een goed glas wijn was het daar een middag lang zeer prettig toeven. Fijn dat er weer eens iets werd georganiseerd voor Ons Soort Mensen. En wat een verademing om met velen in alle rust te kunnen luisteren naar de zoetgevooisde klanken die over de kasteelgracht zweefden. Werkelijk formidabel wat daar op de planken van de muziektent door de aanwezige musici werd gepresenteerd. Blues, country, swing, ragtime, rock ‘n’ roll, you name it. Het ene prachtige stuk na het andere werd ten gehore gebracht voor een aandachtig luisterend publiek dat zijn waardering liet blijken met menig klaterend applaus. Ja, wat wil je ook. Vanaf woensdag waren we immers murw gebeukt door de barbaarse muziek die uit de geluidsinstallaties van dat getatoeĆ«erde schorremorrie kwam.

Op weg naar het kasteelpark keken we af en toe nog wat schichtig om ons heen, want hier en daar waren toch nog wel wat sporen te zien van de taferelen die zich de afgelopen dagen hebben afgespeeld. U moet hierbij denken aan glasscherven, voorbehoedsmiddelen en diverse drugsparafernalia. Maar toen we eindelijk onder de kasteelpoort doorliepen zag ik dat het goed zat. Het was duidelijk dat we ons hier onder gelijkgestemden bevonden. Ik meende al meteen wat bekenden te zien uit de rotarykringen waarin mijn vrouw en ik doorgaans plegen te verkeren. Er was in ieder geval geen honkbalpetje te bekennen, neemt u dat maar gerust van mij aan. In plaats daarvan de voor ons vertrouwde aanblik van mannen in rode broeken met een sjaaltje om de nek of een speelse sweater over de schouders, vergezeld door zwaar opgemaakte en geparfumeerde vrouwen in mantelpak. Met een goedkeurend knikje lieten we onderling onze waardering blijken. Hier en daar zag ik zelfs een voorzichtige stropdas. Het mocht allemaal weer. De opluchting was van de gezichten van de aanwezigen af te lezen. Een werkelijk enige middag kortom, niet verstoord door ongewenste elementen. Ik heb tenminste geen zwalkend plebs met een blikje bier in de hand en/of urinevlekken in de broek gezien.

En dat brengt me bij de kern van mijn betoog. Laten we nu niet om de hete brij heen draaien, beste mensen. Platvloers vermaak als een kermis hoort toch zeker niet in een dorp als Wijk bij Duurstede thuis? Ik snap best dat de arbeidersklasse ook recht heeft op vertier, maar daar hebben we verdikkeme toch campings en pretparken voor? Een paar jaar terug waren we met wat vrinden al een heel eind op streek om dat volkse festijn in Wijk de nek om te draaien. We hadden de gemeente zelfs al zover dat er een kermisdag werd ingeleverd, met uitzicht op meer. Maar helaas, dit initiatief bleek onder het gepeupel op zoveel ongenoegen te stuiten dat we ons op zeker moment gedwongen zagen om de plannen, voorlopig althans, in de ijskast te zetten. Maar mind you: achter de schermen zetten wij onze inspanningen voort om dit evenement op termijn op zijn minst de binnenstad uit te krijgen. Laten we er in vredesnaam voor waken dat we niet afglijden naar een bedenkelijk niveau en ons met zijn allen sterk maken voor een cultureel en maatschappelijk bruisend Wijk bij Duurstede. Ik hoop op uw aller medewerking.

Janus